بنه در روستا طالب آباد

سازمان تولیدی بنه:

این سازمان تولیدی عبارت است از واحد کار زراعی سنتی در نظام ارباب و رعیتی است

که از ترکیب دو یا چند جفت گاو و یک یا چند قطعه زمین و یک یا جند سهم آب در قطعات

دیمی و آبی که در آن تعدادی زارع و برزگر به کار تولید زراعی اشتغال دارند و این افراد

به صورت گروهی انجام وظیفه می نمایند و محصول پس از برداشت حق مالکانه به نسبت

سهام و بر اساس نسق بین اعضای بنه قابل تقسیم می باشد.

ریاست بنه:

ریاست بنه موروثی است و وظیفه آن حل و فصل دعاوی ، تعیین و قرعه کشی آب و سهمیه

آب و تعین زمین و سرپرستی اعضای بنه است.

هر روستا مثل  روستای طالب آباد راگا از چند بنه که گاهی تعداد آن به 12عدد می رسد 

تشکیل می شود .

تعریف بنه

بُنه ، از «بُن » فارسی ، در فارسی میانه Bonag ، به معنای اسباب و اثاث ، اصطلاحی

در کشاورزی به معنای نوعی تعاونی تولید کشاورزی ، براساس اشکال سنتی زراعت دسته

جمعی یا متأثر از آن . محور اصلیِ آن «یاریگری » و «خودیاری » سازمان یافته با

حضور گروه خودیار، در بخشی از کارهای کشاورزی ، مانند خودیاری در زمینه آب

(«هم آبی ») یا خودیاری در کشت («هم کِشتی »)، حداقل در یک دوره کشت است .

بنه ، یکی از کهن ترین و کارآمدترین تعاونیهای سنتی در ایران بوده و در مناطق و شرایط

بسیار گوناگون ادامه یافته و با تمام دگرگونی ها و افت و خیزها هنوز یکی از

راهکارهای زنده و پویای کشاورزی ایران است .


زایش و افزایش بنه های «خودانگیخته » غالباً «مهاجرکار» و «صیفی کار» در چهار دهه

گذشته ، در مناطق گرمسیری و جنوب خط خرما و بویژه در کنار راههای مواصلاتی

این مناطق ، تأییدی بر این مدعا است .


نخستین کسی که از وجود بنه در ایران سخن گفته و آن را تعریف کرده تیت است که بین

سالهای 1320ـ1323/ 1902ـ1905، به عنوان نقشه بردار کمیسیون حل اختلافات مرزی

ایران و افغانستان ، در سیستان به سر برده و ضمن بر شمردن انواع «پاگو» ] پا گاو [ (بنه

های سیستان و افغانستان )، آن را سازمانی در زراعت جمعی شمرده است. نخستین ایرانی

که از بنه سخن گفته ، تقی بهرامی صاحب فرهنگ روستایی ( دایرة المعارف فلاحتی )

است که برخلاف تیت ، بنه را واحد کشاورزی دانسته است ، و نه نظام و سازمان تعاونی.

سالها بعد، بنه را بدین گونه تعریف کرده اند: «بنه در اصطلاح کشاورزی مقداری از زمین

زراعتی است  که عمل رعیتی در آن با چهار یا شش ، (یا در بعضی دهات هشت ) گاو

انجام می گیرد. در ایران ، غالبا چند نفر زارع گاودار در کشت یک بنه با یکدیگر

شرکت میکنند».

لمتون بنه را در قالب «جفت » (واحد کشاورزی ) دانسته و در مالک و زارع از وجود بنه

ها در اسدآباد همدان ، و بروجرد، وَزَقان آذربایجان ، جهرم ، داراب ، باشت و ممسنی در

فارس و در مناطقی از سیستان و بلوچستان ، کرمان ، خراسان و ... سخن می گوید.

او بیشتر از طریق مشاهده و مصاحبه به درک بنه ها ـ هرچند غیر مستقیم  توفیق یافته 

اما پطروشفسکی وجود بنه ها را از مطالعات تاریخی خود بازیافته است


آل احمد در تات نشینهای بلوک زهرا برای نخستین بار به معرفی نسبتاً دقیقی از نوعی بنه ـ

بنه فرسایش یافته ـ در دو روستای سگزآباد و ابراهیم آباد بوئین زهرا قزوین پرداخته است .

وی «بنه » را نوعی سازماندهی کار کشاورزی دانسته و روابط بنه ها را با مسئله تقسیم

آب و آبیاری مطرح می سازد. هوشنگ ساعدلو در 1347 ش ، بنه ها را «منطقی ترین

سازمانهای تولیدی اکثر روستاهای ایران در انطباق با شرایط طبیعی » دانسته و معتقد است

که بنه ها و صحراها می توانند به بهترین سازمانهای تعاونی روستایی ایران تبدیل گردند.

عظیم ترین کار در توصیف بنه ها، از صفی نژاد است در بنه ( نظام های تولید زراعی

جمعی قبل و بعد از اصلاحات ارضی ) که در 1351 ه ش نشر یافته ، و وی در آن به

معرفی نمونه هایی از بنه های جنوب تهران مانند طالب آباد و خراسان و سیستان و بردسیر

کرمان پرداخته است . چهارمین تعریف از بنه ، از خسروی است که بنه را واحد کار

زراعی سنتی در نظام ارباب ـ رعیّتی سابق دانسته که مشتمل است بر یک یا چند قطعه

زمین زراعی (آبی و دیمی ) که در آن تعدادی زارع به کار تولید زراعی اشتغال دارند.

وسعت هر بنه در روستاها متفاوت است و از یک جفت گاو تا چهار جفت تغییر می کند.


در بنه ها، زارعان اغلب دسته جمعی کار می کنند و با در نظر گرفتن عوامل پنجگانه 

محصول را پس از دادن سهم ارباب  بین خود تقسیم می کنند.

از این لحاظ ، در بنه ها همکاری نزدیکی بین زارعان وجود دارد و نوعی اشتراک

مساعی متقابل در امر تولید بین آنان دیده می شود .

در شروع اصلاحات ارضی ، به جهات مختلف و از آن جمله عدم شناخت کافی  به نظام

بنه ها ـ به عنوان نمونه تجربه شده ای برای آینده کشاورزی ایران ـ توجهی نشد. اما پس

از گذشت حدود یک دهه از این اصلاحات و بروز عوارض مختلف و از جمله کوچک شدن

قطعات زمینهای کشاورزی ، وزارت تعاون و امور روستاها به فکر مطالعه بنه ها

و بررسی امکان تشکیل گروههای زراعت جمعی (مُشاعها) افتاد .


آخرین مطلبی که درباره بنه ها پیش از انقلاب اسلامی (1357 ش ) نشر یافته  مقاله

ارزنده ای از سیروس سلمان زاده است . در این نوشته ، از «بن کو» (بنه فرسایش یافته )،

سازمان کار سنتی کشاورزان دزفول ، و همچنین تشکیل گروههای زراعت جمعی

کشاورزان مهاجر اصفهانی (بنه های خودانگیخته و مهاجر کار جدید) و کارآمدی آنها سخن

به میان آمده است.

در سالهای اخیر، مرکز تحقیقات روستایی وزارت کشاورزی و عمران روستایی ، مطالعاتی

درباره مشاعها (بنه های برانگیخته ) که حاصل لوایح قانونی اصلاحات ارضی و هیئتهای

هفت نفره واگذاری زمین است ، شروع کرده که برخی از گزارشهای آن همچون بررسی

مشاعهای جیرفت و گرگان و گنبد منتشر شده است . اما معرفی گونه های جدید بنه و

پیگیری کار بنه ها در مناطق مختلف ایران ، نشان خواهد داد که تحلیل و گونه شناسی

بنه ها به تجدید نظر فراوان نیازمند است .

دلایل پیدایش بنه

 

فهم دلایل پیدایش «بنه ها» و تغییرات و دگرگونیهای آن در تاریخ کشاورزیِ کهنسال ایران

از لحاظ نظری و کاربردی دارای اهمیت بسیار است .


پطروشفسکی ، براساس اطلاعات و مدارک تاریخی ، کوشیده است تا دلایل پیدایش

گروههای تعاونی کشاورزی (جفت و فَدان ) را توضیح دهد. او دلایل پیدایش این گروهها

را ناتوانی خانواده روستایی در خرید نیروی شخم و کارهای ضروری آبیاری می داند .

مسئله آبیاری که پطروشفسکی بدان اشاره کرده است ، به شکلهای گوناگون محور بسیاری

از نظریات درباره پیدایش بنه است . دو تن از پژوهشگران مسائل تعاونی و روستایی ایران

(مهدی هاشمی و کاظم ودیعی )، بنه را حاصل تکامل «بنه آب » و دلیل پیدایش «بنه آب »

را اقتصادی کردن بهره برداری از منابع کمیاب آب دانسته اند. ساعدلو کمبود آب ، میزان

بارندگی ، مالکیت و مدیریت و... را از جمله دلایل پیدایش بنه می داند . صفی نژاد، از

بنیادگذاران «بنه شناسی » در ایران ، درباره علت پیدایش بنه ها می نویسد: «بنه ، صحرا،

حراثه که در طول تاریخ کهن زراعی ایران در نیمه شرقی کشور به وجود آمده ، نتیجه

کمبود باران ... و تلاش مداوم روستاییان در مبارزه با طبیعت است که به خاطر نیازهای

زراعی خود، نظامهای تولید جمعی زراعی سنتی را در سراسر منطقه با اشکالی تقریباً

همانند به وجود آورده اند» ، و می افزاید: «واحدهای تولید زراعی جمعی که نوعی

تعاونیهای سنتی کهن می باشند، منحصراً در منطقه کم باران نیمه شمالی منطقه شرقی به

وجود آمده اند... اگر مرز این واحدهای تولیدی زراعی را با خط همباران 300 میلیمتر

مقایسه کنیم ، مشاهده می شود که تقریباً و نه تحقیقاً بر هم منطبق اند» . او در اسناد بنه ها

مالکیت یک مالک واحد بر یک ده ششدانگی را یکی دیگر از دلایل اساسی پیدایش بنه

قلمداد کرده است . اما آخرین استدلال را، نه برای پیدایش بلکه برای گسترش بنه ها، وجود

مالکان غایب از ده دانسته اند . واقعیات موجود نشان می دهد که با حذف یا تغییر هر یک

ازعواملی که به عنوان دلیل پیدایش بنه ها ذکر شده است ، بنه ها باز تداوم یافته و یا

برعکس در مواردی با وجود ابقاء عوامل یادشده ، بنه ها از میان رفته اند. مثلاً در

مورد «دشواری آبیاری » که در نظریة پطروشفسکی انعکاس یافته و برخی محققان ایرانی

آن را تکرار کرده اند، باید گفت که اصولاً بسیاری از بنه های ایران دیم کار بوده و یا در

آبیاری با دشواری چندانی روبرو نبوده اند، و روستاهای زیادی با مشکلات فراوان آبیاری

و آبرسانی ، مانند فاویانِ گلپایگان و فرزیانِ الیگودرز و نیمور و باقرآبادِ محلات ، حداقل

پیش از اصلاحات ارضی ، فاقد بنه بوده اند. و یا اگر کمیِ میزان بارندگی را دلیل پیدایش

بنه بدانیم ، می بینیم که انواع بنه ها، چه در مناطق پرباران شمال غرب چه در مناطقی با

کمتر از 300 میلیمتر باران سالانه ، وجود داشته اند . ضمناً شکلهای ساده شده و تحلیل

رفته و اشکال حد وسط «بنه » که هنوز نیز بقایای آن در بسیاری از مناطق ایران قابل

مشاهده است ، نشان می دهد که قلمرو بنه ها با گذشت زمان کوچکتر شده است ، در حالی

که میزان بارندگی در این مدت اگر کمتر نشده باشد، بیشتر نشده است .

آنچه در رد دلایل بنه شناسان در باره چگونگی پیدایش بنه تا به حال گفته شد، در باره

نظریه پیدایش بنه به سبب وجود نظام بزرگ مالکی و شش دانگی (تک مالکی ) بودن

برخی روستاها نیز صادق است . تنها می توان گفت که مالکیت و مدیریت ناشی از آن در

برخی مناطق می توانسته سبب تقویت و تداوم بنه ها یا تضعیف و فرسایش آنها گردد.

آنان که اصلاحات ارضی را تنها سبب نابودی بنه ها و در نتیجه پیدایش بنه ها را براثر

وجود نظام بزرگ مالکی می دانند، از این واقعیتها غافل بوده اند که : 1) وجود بنه های

میانین و آثار بنه های و متلاشی شده ، پیش از اصلاحات ارضی نشان می دهد که از دهه

ها و حتی سده های پیش ، و به دلایل گوناگون ، بتدریج از وسعت قلمرو بنه ها کاسته شده

است ، و اصلاحات ارضی فقط ضربه آخر و نقطه عطفی در این فروپاشی بوده است ؛ 2)

برخی از عواملی که در فروپاشی بنه ها مؤثر بوده ، همانهایی است که شرایط و زمینه

سیاسی و اجتماعی و اقتصادی اصلاحات ارضی را، چه در جوامع جهانی چه در ایران ،

فراهم ساخته است .

وجود بنه های خرده مالکی ، چه قبل از اصلاحات ارضی چه بعد از آن ، و رشد بنه های

«مهاجرکار» و «صیفی کار» در جنوب خط خرما نشان می دهد که دلایل فرسایش و تداوم

و گسترش بنه ها، به تبیین دقیقتر و تحلیل همه جانبه تری نیازمند است . جز عامل قوی اما

خاموش «سنت » و قدرت فرهنگی آن ، «ضرورت اقتصادی » نیز در برقرار ماندن بنه

ها مؤثر است که ممکن است در جاهای مختلف ، به صورتهای گوناگون ظاهر شود؛ مثلاً

در بنه برنجکار (قراع ، گاوشته / گوشته ) به شکل نیاز به کار و نیروی انسانی فراوان و

فشرده ؛ در بنه های دیم کار («همازی ») در شمال ایران ، به صورت نیاز به نیروی

فراوان گروه برای وجین کردن علفهای هرز؛ در نواحی دیگر، به صورت کمبود آب یا

دشواری آبرسانی به کشتزار؛ و بالاخره کمبود نیروی شخم . گذشته از اینها، عوامل دیگر

اقتصادی ، و عامل مدیریت نیز، که ممکن است از راه مالکیت (اعم از مالکیت فردی و

جمعی ) یا از طریق سنت و یا هر دو اعمال گردد، همچنین پاره ای عوامل مجهول

اجتماعی در تداوم بنه ها مؤثرند.

تعداد بنه ها از دهی به دهی دیگر فرق می کند. این امر بستگی به مقدار زمین زراعی ،

مقدار آب ، حد دوستی و خویشاوندی صاحبان نسق با یکدیگر دارد. در واقع ، بنه نوعی

یاریگری است که تنها ناشی از عوامل مادی و اقتصادی زندگی نیست ، بلکه انگیزه های

عاطفی و انسانی هم در آن دخیل اند. اگر سال خشک و کم آب باشد، از وسعت زمینهای

زراعی کاسته می شود، و این محدودیت بر همه بهره برداران ده اثر می گذارد و به این

ترتیب ممکن است که چند بنه در هم ادغام و همبسته تر شوند و، بالعکس ، اگر سال نیکو و

پر آب باشد و زمینهای تازه ای بتواند زیر کشت برود، بنه های تازه ای هم ، بنابر ضوابطی

که گذشت ، به وجود می آیند و تمامی بهره برداران ده بنابر سهم اولیه خود از زمین بهره

مند می شوند. این رسم ، رسم دیرینه و کهنی است که از دوردست تاریخ ریشه می گیرد.

 

گونه شناسی بنه ها. نخستین طبقه بندی از بنه ها را حدود هشتاد سال پیش تیت ، در مورد

«پاگاو»های سیستان ، عنوان نمود و آنها را به دو نوع «تحویل » و «غمی » (یا قمی

رجوع کنید به فرهادی ) تقسیم کرد:

در نوع نخست ، اعضا بر روی زمینهایی که کدخدا (مستأجر یا سردار) در هنگام توزیع

اراضی ، برای خود نگه می داشت ، کار می کردند. در این نوع همکاری ، بذر را کدخدا

می داد و پاگاوِ تحویل ، برعکس پاگاو غمی ، از کار در نهرها و امور عام المنفعه معاف

بود، اما به هر حال ، می بایستی در باغها و مزارع کدخداها (سردارها) کار کند. صفی

نژاد، نیز بنه ها را براساس در اختیار داشتن همه یا برخی از عوامل تولید، به

بنه های «ارباب و رعیتی » و «بنه گاوبندی » تقسیم می کند.

گونه شناسی بنه ها و تنوع بسیار آنها ما را در تبیین دقیقتر دلایل پیدایش و مهمتر از آن

دلایل «تداوم » بنه راهنمایی می کند، زیرا که برخی از طبقه بندیها بر پایه بود یا نبود

عواملی است که بنه شناسان ، آنها را دلیل پیدایش بنه فرض کرده اند. حذف هر عامل از

عواملی که تنها عامل مؤثر در پیدایش بنه ها شناخته شده ، ما را به شناخت عوامل عام تری

می کشاند؛ مثلاً، حذف عامل تک مالکی بودن آب و زمینِ بنه ها و یا حذف مسئله دشواری

آبیاری و تغییر عوامل جغرافیایی ، همچون میزان بارندگی ، ارتفاع و همواری و ناهمواری

زمین ، گرمسیر یا سردسیر بودن مناطق بنه ها و غیره ...، شرایط را برای فهم علمی تر

دلایل پیدایش و بویژه تداوم بنه ها آماده می سازد.

 

   برای دیدن طالب آباد بر روی گوگل مپس کلیک کنید


بنه

واحد زراعی جمعی کهن که براساس آن تعدادی زارع صاحب نسق بر اساس تقسیم کار

مبتنی بر امتیازات اقتصادی و اجتماعی ،در یک یا چند قطعه زمین،با حمایت آشکار و

پنهان مالک،به صورت مشترک و جمعی به کشت و زرع می پرداختند.

نیروی شخم (گاو کار)،مقدار آب معین(اغلب یک شبانه روز)،بند مورد نیاز و ابزار کار لازم

متعلق به بنه،از ضرورت های اولیه تشکیل بنه بود تا فعالیت آن به مدت یکسال زراعی

با بازدهی همراه باشد.

یک روستا بر اساس مدار گردش آب از چند بنه تشکیل می گردد که وسعت هر بنه با

مقدار حجمی آب و مقدار معین زمین قابل کشت در ارتباط بود،اندازه بذر افکن زمینهای

بنه های یک روستا به مانند روستای طالب آباد راگا تقریبا و اندازه مقدار آب آنها

تحقیقا مساوی بود.

عضویت دهقانان در بنه به برخورداری از حق نسق،سکونت مستمر در آبادی،آگاهی از

کشت و رز برزگران و موافقت ارباب و یا نماینده او بستگی داشت.مدت عضویت هر زارع

در یک بنه معمولا یکسال زراعی بود،اما این عضویت امکان داشت سالهای متمادی نیز

ادامه یابد و یا در پایان یکسال زراعی،زارع از بنه ای به بنه دیگر تغییر جا دهد.عضو ساده

بنه ،یعنی برزگر(پابنه) می توانست با توجه به کار و آگاهی خود تا مقام سر بنه ارتقا

یابد.تعویض اعضا بنه معمولا توسط آبیاران صورت می گرفت که ممکن بود اجباری

و یا اختیاری باشد.

سهم محصول سالانه هر عضو بستگی به جایگاه و موقعیت او در بنه داشت:

به آبیار(سربنه)بیشترین سهم عرفی و به برزگر کمترین سهم از محصول برداشتی

تعلق می گرفت،با این حال،تحرک اقتصادی و اجتماعی و رقابتهای پنهانی در بنه

اجتناب ناپذیر بود.

دوام بنه به عوامل پنجگانه رمین،آب،نیروی شخم ،نیروی کار و بذر بستگی داشت.

این 5 عامل به 2 دسته طبیعی و انسانی تقسیم می شد:

عوامل طبیعی (غیرمنقول): یعنی زمین و آب که زیر بنای اصلی تشکیل بنه به

حساب می آمد،و عوامل انسانی (منقول): که عبارت بود از نیروی کار

انسانی،نیروی شخم،بذرو

مقداری ابزار و وسایل کار متعلق به بنه.

تقسیم محصول بنه بر اساس این 5 عامل،با مختصر تغییر عرفی محلی،انجام می گرفت.

معمولا 2 عامل آب و زمین متعلق به مالک و3 عامل دیگر در اختیار

ارباب و یا گاوبنه قرار داشت.

تعداد بنه های یک روستا به مانند روستای طالب آباد با فاصله زمانی مدار گردش آب

برحسب شبانه روز در ارتباط بود،زیرا اگر مدار گردش آب یک روستا برمدار 12 شبانه

روز یکبار استوار بود،به طور طبیعی و سنتی،آن روستا 12 بنه داشت. به سخن

دیگر،برای هر بنه عموما یک شبانه روز آب در نظر گرفته می شد،ولی اگر این روستا 10

بنه می داشت،2 شبانه روز دیگر آب آن به آبیاری باغها و یا کشتهای جنبی و خصوصی

اختصاص می یافت.

یک بنه کامل با آب کافی می توانست دارای 6 نفر عضو،6 رأس گاوکار(گاو شخم

باشد،ولی به نسبت نوسان حجم آب،وسعت زمین های زیر کشت بنه تغییر می کرد

و به همان نسبت،از اعضاء و گاوکار بنه کاسته و یا به آن افزوده می شد.

بنه از نظر اجتماعی دارای ساختار درونی معینی بود.بدین ترتیب هر بنه کامل 6 نفره 3

عضو ساده و کم تجربه به نام پابنه یا برزگر بود.برزگران زیر نظر2 نفر به نام دم آبیار

(معاون آبیار) انجام وظیفه می کردند که خود تابع دستورات آبیار یا سربنه بودند.

سرپرست و یا مدیر داخلی بنه خود از مالک،ارباب و یا نماینده آن ها دستور می گرفت.

اعضاء بنه ها از جمله روستای طالب آباد راگا از حقوق ماهانه،پاداش و انعام برخوردار

بودند. آن ها در هر ماه مبلغی پول نقد و مقداری گندم دریافت می داشتند.البته مقدار

این دریافتی در دهات مختلف متفاوت بود.این دریافتی ماهانه،در واقع،همانند قرضی بود

که بایستی بهنگام سر خرمن تسویه می شد. در3 ماه برداشت خرمن و صیفی،به

اعضاء حقوقی پرداخت نمی شد،یعنی فقط 9 ماه ازسال دارای چنین حقوقی بودند.

در آخرین سال های قبل از اصلاحات ارضی،میزان این حقوق در ده طالب آباد

(شهر ری) 30 تومان پول نقد و30 من(90کیلوگرم) گندم بود.

اگر دهقانی به بیش از حقوق مقرری ماهانه نیاز داشت،با در نظر گرفتن شرایط مالی

به او پرداخت و به حساب بدهی او منظور می شد. بهنگام فروش یونجه،سرچر،ته چر و

علفچر،گاهی علاوه برحق عرفی،انعامی نیز به اعضاء بنه داده می شد و بهنگام عید

نوروز،به آن ها عیدی تعلق می گرفت، البته،گاهی هم ارباب بدهی های آن ها را

می بخشید. چهارپایان اعضاء بنه حق چریدن در زمین های بنه را پس از برداشت

محصول داشتند و مقداری محصول صیفی مجانا به اعضاء بنه تعلق می گرفت.

نجار و آهنگر بنه نیز ابزارهای شخصی و خانگی آن ها را به رایگان تعمیر می نمود

سلمانی و حمامی ده هم با شرایط سهل تری نیازهای آن ها را برآورده می کرد.

هر بنه علاوه برگروه های اصلی و صاحب نسق،دارای اعضاء جنبی بود :

آهنگر،نجار،سلمانی و حمامی تشکیل دهندگان این گروه و در خدمت بنه و اعضاء

آن بودند که به آن ها سالیانه کار می گفتند. آهنگر و نجار بر اساس جفت گاو متعلق

به بنه،سهمی برابر از فراورده های بنه دریافت می داشتند و در مقابل،نیازهای آن

را مجانا در اختیار سربنه قرار می دادند.

انواع بنه

بنه ای که عوامل پنجگانه آن در اختیار یک نفر قرار داشت،بنه ارباب رعیتی نامیده

می شد،ولی اگر2عامل زمین و آب در تملک مالک و3عامل بذر،گاوکار و نیروی انسانی

در اختیار فرد دیگری قرار داشت،بنه گاوبندی نام می گرفت.

مدیر،سرپرست و گرداننده عوامل منقول بنه را در روستاهای جنوب تهران همچون

طالب آباد گاوبند می گفتند،در بنه های ارباب رعیتی تهیه و سرپرستی عوامل پنجگانه

بر عهده ارباب و یا نماینده او بود،درصورتی که در بنه های گاوبندی مدیریت و گرداندن

امور بنه از ارباب منتزع و به عهده گاوبند قرار می گرفت. البته،مالکان گاهی اختیارات

گاوبند را مهار می کردند و در صورت بروز اختلاف،حق گاوبندی آنان را سلب و از

کشت و زرع آن ها در ده جلوگیری می کردند.

گاوبندان بیشتر محلی بودند.گاوبندانی که دارای چند بنه گاوبندی بودند ازمتمولین ده

محسوب می شدند و در طالب آباد هم اینگونه بود و با اعضاء بنه و دیگران رفتاری چون

ارباب داشتند،ولی آن هایی که یک لنگه گاو(یک رأس) یا یک جفت گاوبندی داشتند،

خود روی زمین کار می کردند و از زحمتکشان روستا بشمار می آمدند.

[ پنجشنبه ۱۳٩٢/۱۱/۱٧ ] [ ٦:٥٠ ‎ب.ظ ] [ علی سنجری ژوژکیان ]

[ نظرات () ]