محلات روستایی در استان تهران

روستا های نواحی حاشیه ای استان تهران ، به دور از شهرهای کلان منظومه شهری تهران و مجاور مرزهای آن درنواحی کوهستانی شمال و بیابانی جنوب قرار گرفته و تعداد زیادی از روستا های استان را دربر می گیرند.این روستا های تحت تاثیر شرایط نامساعد و تنگناهای طبیعی، اجتماعی، اقتصادی که تا حدود زیادی بر اثر کارکرد نظام اجتماعی – اقتصادی حاکم بر منطقه تهران بوجود آمده ؛ پایداری اجتماعی – اقتصادی خود را از دست داده و عدم تعادل و توازن جمعیتی و اقتصادی در آنها بروزکرده است .  بطوریکه از لحاظ ساختار اجتماعی (نظیر ساخت سنی و جنسی ؛گرایش جمعیت به پیری و...) و بهره گیری  از امکانات و منابع اقتصادی با مسائل و مشکلات عدیده ای مواجه هستند .    
عوامل مختلفی در عدم تعادل و ناپایداری این سکونتگاهها موثربوده که هر یک به تنهایی  و گاهی در ارتباط با یکدیگر باعث بروز این نابسامانی ها شده است در واقع باید اظهار نمود هر گاه در روند  تحول و تکامل مکانی سکونتگاهها عوامل موثر در آن از لحاظ زمانی و تحت تاثیر نیروهای درونی و بیرونی در تقابل با مکان قرار گیرند نابسامانی در آن بوجود  میآید. بنابر این در ناپایداری سکونتگاههای نواحی حاشیه ای استان نیروهای درونی که تابع شرایط طبیعی و اجتماعی و اقتصادی درون جامعه روستایی این مناطق است و عوامل بیرونی که تحت تاثیر نظام اجتماعی – اقتصادی (ماهیت نظام اقتصاد سیاسی ) حاکم بر منطقه بوده ؛ نقش بسزایی داشته و سبب گردیده تا در استان فضای قطبی شده شهری (بویژه کلان شهر تهران ) بصورت جزیره ای در دریای محرومیت نواحی حاشیه ای قرار گیرد و نقاط روستایی مناطق حاشیه ای بیش از بیش توان اجتماعی – اقتصادی خود را از دست بدهند .

این طرح سعی دارد تا با تحلیل و تبین عوامل موثر در ناپایداری اجتماعی- اقتصادی سکونت گاههای روستایی نواحی حاشیه ای ؛ راهکارهای اساسی را در جهت حل مشکلات روستاییان این مناطق ارائه نموده و از تخلیه شدید جمعیت این مناطق و از عدم استفاده صحیح امکانات و منابع اقتصادی آنها جلوگیری بعمل آید. لازم به توضیح است که در رابطه با روستا طالب آباد نیز کلیه مطالب بالا نیز می تواند صدق کند.


 



موضوعات مرتبط:
برچسب‌ها:
[ دوشنبه ۱۳٩۳/٧/٢۱ ] [ ٢:۱٢ ‎ق.ظ ] [ علی سنجری ژوژکیان ]